Bütün bunlar ne olacak, diye mırıldanırken,
Ne olacak bütün bunlar, hiçbir şey yokken,
Seni ilk kez gördüm, denize dua ettim,
Yalvarırım, dedim, yalvarırım.
Seninle ilk konuştuğumda yıldızlara dua ettim,
Ne olur, ne olur, yalvarırım.
Bu dünyada bir hayat yokken, her yer karanlıkken,
Bana döndün ve dedin ki
“Ben seni zaten çok seviyorum.”
Dünya durdu, zaman durdu,
Bizim evrenimiz kuruldu.
Tanrı’ya dua ettim, teşekkürler Tanrım, teşekkürler.
Yakamozlar yağmura, yağmur maviye ve komik olana döndüğünde,
O ıssızlığın içinden çıkan anne, artık sararmış, fotoğrafı çektiğinde,
Gözlerimin içine aşkla ilk baktığında,
Sen, karanlık dünyada bana yol gösteren ışığım,
Biz, omuz omuza, iki çınarız.
Mevsimler gelir, mevsimler geçer,
Fırtınalar, yağmurlar, kışlar —
Daha da karanlık kışlar.
Ama her zaman bahar gelir,
Ve biz her bahar aşkla açarız.
Bu hayatta ve her hayatta.
29 Yıl
